Een gesprek met Betsy de Pauw

Zoetermeer – “ik ben echt heel blij” zegt Betsy de Pauw spontaan na de fotosessie waarvoor ze een flink stuk de heuvel van het Buytenpark is opgelopen. Samen met man Louis, met wie de 74-jarige Zoetermeerse dit jaar 55 jaar is getrouwd, loopt ze even later kwiek verder naar de auto.

Ze had dit zich tot voor kort niet kunnen voorstellen, zegt ze wel een paar keer, na die rampzalig verlopen operatie aan een dubbele nekhernia in 2003. Daarbij werd een zenuw geraakt. Toen ze wakker werd, was haar hele linkerkant verlamd. Wanhoop: “Ik zei: als dit zo blijft, doe dan het raam maar open en zet me buiten, want hier heb ik geen zin meer in.”

Dat gebeurde niet. In een rolstoel begon ze aan een revalidatietraject en na anderhalf jaar hard oefenen – met Louis als steun en toeverlaat – kon ze weer lopen met krukken. “Ik ben daar toen aardig doorheen gekomen”, zegt Betsy terugblikkend, “maar ik heb altijd problemen gehouden met mijn linkerbeen en -hand.”

‍

Tuin

Haar baan in het ziekenhuislaboratorium, waar ze het naar haar zin had, moest ze noodgedwongen opgeven. In 2009 besliste de ARBO-arts dat het niet meer verantwoord was om verder te gaan en daardoor belandde ze in de WAO. In die tijd ging Louis ook met pensioen. Met grotere en kleinere uitstapjes, het vakantiehuisje van de kinderen in Hoenderloo en de tuin bij hun huis in Zoetermeer vermaakten ze zich wel. Het gesprek is niet voor niets in een Intratuin. “Ik ben echt gek op tuincentra. Overal waar we naartoe gaan en er een is, wil ik kijken wat ze hebben en wat we voor onze tuin kunnen gebruiken. De tuin is echt mijn passie, ik ben daar echt elke dag in bezig. En zolang het gaat, blijf ik dat doen.”

{{gallery1}}

Kruk

Een jaar of vier geleden begon het minder te gaan. Het lopen ging steeds moeizamer. “Na een heel klein stukje was het al: laten we maar even gaan zitten. Alleen het fietsen ging nog redelijk”. Louis: “Ze zei wel eens tegen me: ik heb een tijd met krukken gelopen en nu ben jij mijn kruk.”

Ik ga kijken voor steunzolen, dacht Betsy, en maakte na twintig jaar weer een afspraak bij een revalidatiearts. Die was na een blik op haar medische geschiedenis verbaasd, zegt ze, dat ze zonder rolstoel of rollator binnen kwam. Ze besloten tot fysiotherapie voor haar hand en haar voet. Behalve steunzolen kreeg ze ook een spalk. “Dat ging de eerste maanden goed, maar met die steunzool erbij ging ik scheef lopen, kreeg ik likdoorns en pijn aan mijn heup en ging mijn voet kapot. Uiteindelijk heb ik die spalk in de kast gezet.”

‍

{{gallery2}}

Vrijheid

Voor een spalk aan haar hand kwam ze bij Manometric terecht. Al bij dat eerste contact vroeg ze of er ook iets mogelijk was voor haar been. “Daar zijn we mee bezig,” kreeg ze te horen, waarop ze zich aanmeldde. Een tijdje later werd ze gebeld. De verwachtingen waren, zeggen ze eerlijk, nogal gematigd. Louis: “We hadden immers al zó veel geprobeerd”. Betsy vult aan: “De verwachting was eigenlijk bijna nul komma nul na alles wat we hadden geprobeerd.” Ze kwamen binnen bij orthopedisch technoloog Tom Dukker. Betsy kreeg een proefspalk aangemeten en was stomverbaasd toen ze hem uitprobeerde. “Ik dacht: dit kán helemaal niet. En toen zei Tom ook nog: dit is nog maar een proefmodel, jij gaat hier niet weg voordat het echt helemaal goed is. Ik dacht nog: “beter dan dit gaan jullie het echt niet krijgen.”

Maar dat kon dus wel. Betsy, die haar op maat gemaakte enkel-voet-orthese (EVO)  nu een aantal weken heeft: “Ik had dit niet durven dromen. Ik heb nog steeds iets van: het kan bijna niet dat dit er is. Ik wandel weer kilometers en ik durf weer in mijn eentje ergens naar toe te gaan zonder bang te zijn dat ik val, of dat het op een andere manier mis gaat. Ik heb weer een stuk vrijheid terug. Ik zeg nu wel eens tegen Louis: loop eens even wat sneller.” Louis, lachend: “En dan zeg ik tegen haar: joh, loop niet zo te rennen.”